Porządek Mszy Św.

NIEDZIELA: Bolechowo-Osiedle, ul. Obornicka 20                
8:00 Dorośli |  9:30 Młodzież  |  11:30 Rodzina

Bolechowo-Osiedle, ul. Obornicka 20                                       
18:00  Poniedziałek, Wtorek, Czwartek, Piątek
08:00  Środa

Bolechowo, ul. Szkolna                                      
18:00      Sobota 

Czytelnia:

Uroczystość Zesłania Ducha Świętego.

 

 Zesłanie Ducha Świętego

558zeslanie ducha01.jpg

– według Dziejów Apostolskich wydarzenie, które miało miejsce 50 dni po Święcie Paschy (48 dni po Wielkiej Nocy). Na zebranych w wieczerniku apostołów, Maryję i niewiasty zstąpił Duch Święty. Apostołowie zaczęli przemawiać w wielu językach (ksenolalia) oraz otrzymali inne dary duchowe – charyzmaty (Dz. Ap. 2,1-11). Wydarzenie to zostało zapowiedziane przez Jezusa przed Jego Wniebowstąpieniem.

 

Najczęściej spotykanym symbolem Ducha jest gołębica. addwatch Taki bowiem symbol wybrał sobie sam Duch Święty, kiedy pojawił się nad Chrystusem w rzece Jordan.


 

"Kiedy nadszedł wreszcie dzień Pięćdziesiątnicy, znajdowali się wszyscy razem na tym samym miejscu. Nagle dał się słyszeć z nieba szum, jakby uderzenie gwałtownego wiatru, i napełnił cały dom, w którym przebywali. Ukazały się im też języki jakby z ognia, które się rozdzieliły, i na każdym z nich spoczął jeden. I wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym..."    (Dz 2,1-11)

 

561zeslanie ducha1.jpgW pięćdziesiąt dni po Uroczystości Zmartwychwstania Pańskiego wierni obchodzą Uroczystość Zesłania Ducha Świętego. Dlatego też dzień ten nazywany jest Pięćdziesiątnicą. Ta uroczystość zajmuje drugie miejsce w tabeli pierwszeństwa obchodów liturgicznych i jest w chrześcijaństwie świętem ruchomym, kończącym okres Zmartwychwstania Pańskiego.

 

Uroczystość tą nazywamy czasem potocznie Zielonymi Świątkami, ale nazwa ta nie ma genezy dogmatycznej, lecz wywodzi się z obrzędów ludowych, związanych z urodzajami na roli. Jest to dzień, w którym wspominamy pamiątkę zstąpienia Ducha Świętego na Apostołów i Maryję, które dokonało się w wieczerniku. Zesłanie Ducha św. nieraz uważa się za początek Kościoła. Jest to niejako dopełnienie objawiania się Boga ludziom: Bóg Ojciec przebywa wraz z Izraelem w Starym Testamencie, Syn: Jezus Chrystus narodził się, umarł i zmartwychwstał, zaś Duch Święty zstąpił na Apostołów; Kościół pierwotny już w Nowym Testamencie; po wniebowstąpieniu Chrystusa.

 

Jezus zapowiada smucącym się Apostołom, że nie pozostawi ich samymi: ześle Ducha Świętego pocieszyciela. Wiele jest przydomków tej najbardziej zagadkowej i tajemniczej; trzeciej Osoby Świętej, ukazywanej najczęściej pod postacią gołębicy. Określa się Go mianem Pocieszyciela, Boskiego Palca, Stworzyciela, lecz chyba najbardziej trafnym przymiotem jest: Sprawca. Cóż uczynilibyśmy bez niego? Jak mówi św. Paweł w 1 liście do Koryntian: "Nikt też nie może powiedzieć bez pomocy Ducha Świętego: "Panem jest Jezus" (1 Kor 12, 1).

 

562zeslanie ducha2.jpgNieraz zapominamy o Duchu Świętym, pomijamy Go w naszych modlitwach. A przecież tak przydatne i wielorakie dary może nam On ofiarować, gdy się do Niego zwrócimy: Mądrość, Rozum, Radę, Męstwo, Umiejętność, Pobożność, Bojaźń Bożą. Dary te w szczególnym i pełnym wymiarze są nam udzielane w sakramencie bierzmowania. Do ducha Świętego uciekamy się nieraz, gdy potrzeba nam "światła Ducha Świętego" - przed rozmaitymi egzaminami, trudnymi sytuacjami, niełatwymi wyborami. Szczególnie czcimy Go w pieśni: "Przybądź Duchu stworzycielu" (Veni kreator spiritus), zaś w samą Uroczystość Zesłania Ducha Świętego śpiewając przed aklamacją Alleluja sekwencję do Ducha Świętego.

 

W poniedziałek po Uroczystości Zesłania Ducha Świętego Kościół obchodzi święto NMP Matki Kościoła. Zostało ono wprowadzone do polskiego kalendarza liturgicznego przez Episkopat Polski - za zgodą papieża Pawła VI. w dniu 4 maja 1971 r.

 

 

Uroczystość Zesłania Ducha Świętego jest odnowieniem wiary w to, że żaden człowiek nie jest sam na drodze życia. Moc Ducha to moc przezwyciężania grzechu, nie tylko swojego, ale także moc obrony przed złem cudzego grzechu. Dar Ducha jest darem dla całego Kościoła.

563zeslanie ducha3.jpg
Działanie Ducha Świętego jest tajemnicze - „szum jego słyszysz, lecz nie wiesz skąd przychodzi i dokąd podąża”. W Piśmie Świętym Duch jest określany przez różne, pozornie przeciwstawne, symbole. Na uczniów Jezusa zstąpił w postaci płomyków ognia, a wcześniej Jezus mówił o wylaniu Ducha, o strumieniach wody żywej. Jest ogień i woda. Jest także tchnienie wiatru i gołębica. Wszystkie symbole łączy jedno: wskazują na ruch, żaden nie jest czymś stałym, uchwytnym. Tak właśnie działa Duch Święty w Kościele i w każdym z wierzących - ochrzczonych i bierzmowanych.

 


Na uroczystość Zesłania Ducha Świętego

––––––––

E W A N G E L I A

zapisana u św. Jana w rozdziale XIV, w. 23-31

 

564zeslanie ducha4.jpg

 

Onego czasu mówił Jezus uczniom swoim: Jeśli mię kto miłuje, będzie chował mowę moją, a Ojciec mój umiłuje go, i do niego przyjdziemy, a mieszkanie u niego uczynimy. Kto mię nie miłuje, mów moich nie chowa. A mowa, którąście słyszeli, nie jest moja, ale tego, który mię posłał, Ojca. Tom wam powiedział u was mieszkając. Lecz Pocieszyciel Duch Święty, którego Ojciec pośle w imię moje, on was wszystkiego nauczy, i przypomni wam wszystko, cokolwiek bym wam powiedział. Pokój zostawuję wam, pokój mój daję wam: nie jako dawa świat, ja wam daję. Niech się nie trwoży serce wasze, ani się lęka. Słyszeliście, żem ja wam powiedział: Odchodzę i przychodzę do was. Gdybyście mię miłowali, wżdybyście się radowali, iż idę do Ojca; bo Ojciec większy jest niźli ja. I teraz wam powiedziałem, przedtem niż się stanie, iżbyście, gdy się stanie wierzyli. Już wiele z wami mówić nie będę. Albowiem idzie książę świata tego, a we mnie nic nie ma. Ale iżby świat poznał, że miłuję Ojca, a jako mi Ojciec rozka­zanie dał, tak czynię.

––––––––

 

O B J A Ś N I E N I A

X. HENRYK JACKOWSKI SI

 

1. Jak Syn Boży, druga Osoba Trójcy Świętej rze­czywiście zstąpił z nieba na ziemię, tak samo rzeczywiście zstąpił i Duch Święty na Aposto­łów i na cały Kościół św., z tą jednak różnicą, że Syn Boży przyjął prawdziwą naturę ludzką, stał się człowiekiem, a Duch Święty przyjął tylko widzialną, przemijającą postać ognistych języ­ków. Duch Święty jest trzecią Osobą Trójcy Świętej, Bogiem prawdziwym. Jednym z Bogiem Ojcem i z Bogiem Synem; pochodzi od Ojca i Syna, równy we wszystkim i Ojcu i Synowi. I zstą­pił w dniu dzisiejszym na Apostołów i uczniów, a tym samym na Kościół św. i uczynił sobie w nim mieszkanie, według tej obietnicy Pana Je­zusa: A ja prosić będę Ojca, a innego Pocieszy­ciela da wam, aby z wami mieszkał na wie­ki... u was mieszkać będzie i w was będzie.

 

565zeslanie ducha5.jpg2. Duch Święty jest przede wszystkim Ożywicielem, dającym życie naprzód całemu Kościołowi Bożemu, a następnie w tymże Kościele Bożym poszczególnym wiernym Chrystusowym. Co do Kościoła Bożego, to w podobny sposób jak na początku utworzył Pan Bóg człowieka z mułu ziemi i natchnął w oblicze jego dech żywota, i stał się człowiek w duszę żyjącą, tak Chrystus Pan utworzył ciało Kościoła z Apostołów, ucz­niów i wiernych i tchnął w nie życie nadprzyro­dzone, dając mu Ducha Świętego. I jak Chrystus Pan, raz przybrawszy na się naturę ludzką, już na wieki jej nie porzuci, tak i Duch Święty raz zstąpiwszy na Kościół św., już go na wieki nie po­rzuci. Stąd to pochodzi ta niespożyta siła i ży­wotność Kościoła św., że choćby świat cały prze­ciw niemu się zmówił, a nawet bramy piekiel­ne – nie zwyciężą go. Oto przepowiedział przez proroka o mieście Bożym, którym jest Kościół św.: Bóg pośrodku niego, nie będzie poruszone: ratuje go Bóg. Dusza ożywiając ciało rządzi nim, tak samo też i Duch Święty, będąc życiem Kościoła, rządzi nim. Stąd dzieje się, że wszystko, czego potrzebujemy do zbawienia, znajduje­my niechybnie w Kościele Bożym. Potrzebuje­my zaś a) prawdy Bożej, bo prawda was wy­swobodzi; tę prawdę zaś głosi w Kościele Bo­żym nieomylnie za sprawą Ducha Świętego Ojciec św., a za nim Biskupi i kapłani wiernie przy nim stojący. Potrzebujemy do zbawienia b) znać wolę Bożą i pełnić ją; tę zaś wolę Bożą nie­wątpliwie poznajemy i spełniamy przez posłu­szeństwo względem tych, których Duch Święty po­stanowił Biskupami, aby rządzili Kościołem; a głową wszystkich Biskupów jest znów Ojciec św. Potrzebujemy wreszcie do zbawienia c) łaski Bożej, a tę znów za sprawą Ducha Świętego w Ko­ściele św. otrzymujemy niechybnie przez Sakramenty św., które sprawują kapłani w powinnej zależności od Ojca św. i od Biskupów. Peł­nienie zaś woli Bożej wymaga koniecznie współ­działania naszej dobrej woli z łaską Ducha Świętego. Współdziałanie zaś to w Kościele Bożym tak jest nam ułatwione, że sprawdza się na nas ono słowo Zbawiciela: jarzmo moje wdzięczne jest, a brzemię moje lekkie. Chciejże zrozumieć człowiecze, jak wielki to zaszczyt być członkiem Kościoła św., w którym jest, mieszka, wszystko ożywia i rządy sprawuje sam Bóg – Duch Święty, którego założycielem i głową jest Bóg Syn, w którym Ojcem i Panem a zarazem na­grodą naszą wielką bardzo jest Bóg Ojciec niebieski! Zrozumiej też, jak wielka to jest łaska być katolikiem, czyli członkiem Kościoła Boże­go, i jeżeli miła ci jest prawda, jeżeli dbasz o najświętszą i najsłodszą wolę Bożą, jeżeli wreszcie wiesz, że łaska Boża jest do zbawienia potrzebna, to dla zbawienia duszy twojej, wię­cej niż o chleb powszedni, więcej niż o zdrowie i życie ciała, staraj się o to, żebyś zawsze i wszędzie aż do końca był we wszystkim wiernym i dobrym synem tego św. Kościoła katolickiego.

 

3. Duch Święty jest Ożywicielem dusz naszych, bo mieszkając w duszach naszych daje nam łaskę poświęcającą, która jest dla duszy tym, czym jest dusza dla ciała, tj. życiem. Kto ma łaskę poświęcającą, ten żyje, – kto jej nie ma, jest umarłym. Dlatego to mówimy, że są Sakramen­ty żywych, bo są przeznaczone dla będących w stanie łaski poświęcającej. Kto by zaś bez sta­nu łaski przyjął który z tych Sakramentów, np. Bierzmowanie albo Sakrament Ołtarza, popełniłby tym samym świętokradztwo. Mówimy też o Sakramentach umarłych, którymi są Chrzest św. i Pokuta, bo one umarłym na duszy dają albo przywracają życie nadprzyrodzone, czyli łaskę poświęcającą. Podobnież grzech śmiertel­ny nazywa się śmiertelnym, bo duszy odbiera życie, jak to czyni trucizna śmiertelna ciału. Wyznawamy też w "Wierzę w Boga", że Pan Je­zus przyjdzie sądzić żywych i umarłych, to zna­czy żyjących przez łaskę poświęcającą i umar­łych przez grzech śmiertelny, Sakramentem Po­kuty nie zgładzony, bo co do ciała wiemy, że jak wszyscy raz umrzeć muszą, tak wszyscy też powstaną z martwych, by stanąć na sąd. Kto umiera w stanie łaski poświęcającej, ten otrzyma też żywot wieczny; kto umiera w sta­nie grzechu śmiertelnego, tego czeka śmierć wieczna w piekle. Daje nam zaś Duch Święty łaskę poświęcającą przez Chrzest św., który jest z wo­dy i z Ducha Świętego; jeżeli ją kto stracił przez grzech śmiertelny, przywraca ją Duch Święty przez Sakrament Pokuty. Dalej utwierdza ją przez Sakrament Bierzmowania, w którym Duch Święty w szczególniejszy sposób nam się od­daje, prawie tak, jak Pan Jezus daje się nam w Przenajświętszym Sakramencie. Pomnaża wreszcie i roz­wija Duch Święty w nas łaskę poświęcającą przez inne św. Sakramenty, tudzież przez dobre uczynki, które za sprawą Jego pełnimy.

 

566zeslanie ducha6.jpg4. Duch Święty Kościoła Bożego nigdy nie opu­ści, ale zawsze w nim będzie mieszkał, tak sa­mo jak i Pan Jezus, który obiecał: Oto ja jestem z wami aż do skończenia świata. Inaczej jest z duszą, która mając daną sobie wolną wolę, może i powinna współdziałać z Duchem Świętym, aby zachować w sobie i pomnożyć łaskę poświęca­jącą, ale może ją też utracić przez grzech śmiertelny, albo przynajmniej osłabić ją przez grzech powszedni i wszelkie lenistwo w służbie Bożej.

 

5. Trzy główne rzeczy wymienia dzisiejsza Ewangelia św. z tych, które Duch Święty w du­szach sprawuje. 
1) Miłość Boga, która objawia się przede wszystkim w wiernym zachowywa­niu przykazań Bożych, bo jeśli mię kto miłuje, będzie chował mowę moją
2) Pokój Boży, pole­gający na zgodzie z Bogiem, na zgodzie z ludź­mi i na pokoju sumienia i serca; pokój ten daje w tym już życiu szczęście takie, jakiego świat z wszystkimi bogactwami, rozkoszami i za­szczytami swymi nigdy dać nie potrafi. 
3) Zna­jomość i zamiłowanie prawdy: On was wszyst­kiego nauczy, i przypomni wam wszystko, cokolwiek bym wam powiedział. Obszerniej wylicza Pismo św. gdzie indziej dary Ducha Święte­go: ducha mądrości i rozumu, ducha rady i mo­cy, ducha umiejętności i bogobojności i ducha bojaźni Pańskiej; tudzież owoce Ducha Świętego: miłość, wesele, pokój, cierpliwość, dobrotli­wość, dobroć i nieskwapliwość, cichość, wiarę, skromność, wstrzemięźliwość i czystość.

 

 


 

A oto tekst przepięknej, niezwykle dostojnej pieśni, śpiewanej podczas liturgii Mszy św. przed Ewangelią w niedzielę Zesłania Ducha Świetego. Pieśń powstała ok. roku 1200. Jej autorem jest papież Innocenty III. 
    Tekst podaję według tłumaczenia ks. T. Karyłowskiego ("Śpiewnik Kościelny", ks. Jan Siedlecki).

 

Sekwencja na Uroczystość Zesłania Ducha Św.

 

Przybądź, Duchu Święty,
Spuść z niebiosów wzięty
Światła Twego strumień.
Przyjdź, Ojcze ubogich,
Dawco darów mnogich,
Przyjdź, światłości sumień.

 

        O najmilszy z Gości,
        Słodka serc radości,
        Słodkie orzeźwienie.
        W pracy Tyś ochłodą,
        W skwarze żywą wodą,
        W płaczu utulenie.

 

Światłości najświętsza!
Serc wierzących wnętrza
Poddaj swej potędze!
Bez Twojego tchnienia
Cóż jest wśród stworzenia?
Jeno cierń i nędze!

 

        Obmyj, co nieświęte,
        Oschłym wlej zachętę,
        Ulecz serca ranę!
        Nagnij, co jest harde,
        Rozgrzej serca twarde,
        Prowadź zabłąkane.

 

Daj Twoim wierzącym,
W Tobie ufającym,
Siedmiorakie dary!
Daj zasługę męstwa,
Daj wieniec zwycięstwa,
Daj szczęście bez miary!

 

        Amen, Alleluja!

wstecz

e-parafia
Menu
Tweety na temat @Daj_Mi_Znak Menu